Bang saapje naar Wolvenloop

Met een klein hartje – bang saapje 🙂 – kwam ik op 6 april 2019 aan de start van de Wolvenloop.  Ik had me vooraf ingeschreven voor de 10 mijl, niet wetende dat ik in aanloop naar deze wedstrijd echt heel wat offdays ging beleven.  Achteraf gezien een goede zaak dat ik me moreel verplicht voelde om te starten – ah ja, ik had de volle € 6 al betaald –  want anders had ik misschien wel mijn kat gestuurd.

Neen, het liep voor geen meter de voorbije weken.  De week na de Zwinstedenloop voelde het nochtans alsof ik snel hersteld was van mijn tweede halve marathon.  En misschien was dat ook wel zo.  Feit is dat de stresserende periode op het werk, vermoedelijk ook in combinatie met pollenallergie (berkenstuifmeel), me mentaal en fysiek  sterk hadden vermoeid.   Voor het eerst sinds ik besmet ben geraakt met mijn loopmicrobe, kreeg ik te maken met meerdere trainingsloopjes na elkaar waarin ik zeer zware benen voelde, waarin ik geen tempo kon houden, waarin ik er niet in slaagde te genieten van het lopen of om ontspannen te lopen.  Zelfs traag lopen voelde onaangenaam.  Alsof ik met iemand anders benen aan het lopen was.

De week voorafgaand aan de wedstrijd ben ik een vitaminekuur begonnen.  In combinatie met medicatie tegen hooikoorts, voelde ik me stilletjes aan weer beter, fitter, worden.  En hoewel ik op woensdag, drie dagen voor de wedstrijd, mijn laatste training had afgerond met nog steeds datzelfde zwaar gevoel, toch voelde ik me beetje bij beetje fysiek en mentaal aansterken.

De Wolvenloop in domein Puyenbroeck (Wachtebeke) werd mijn tiende wedstrijd op mijn palmares.  Een prachtige loop trouwens.  Schitterende omgeving, mooie lussen in een natuurlijke omgeving en prachtig weer bovendien.   In mijn hoofd zou ik van start gaan om er een hopelijk goede training van te maken in functie van de 25 km op 12 mei.  Maar het liep anders.

Wolvenloop3

Voorzichtig gestart, dat zeker wel, kwam ik na een tijdje toch in een goed tempo.  Naarmate de kilometers vorderden, verdween ook mijn schrik om een terugval te krijgen en werd het genieten.  De laatste kilometers had ik zelfs nog wat over om te versnellen.  Slotkilometer in 4’45” is voor deze jongen echt snel.  Met een gemiddelde van 5 min 16 per kilometer, zat ik maar net onder de tijd van in Sluis.   Met de mindere voorbereiding in het achterhoofd had ik hier vooraf willen voor tekenen.

Het goede gevoel op wedstrijd, motiveert me nu weer om er de komende weken tegenaan te gaan.   Het besef dat het de ene tijd niet kan lopen, maar dat een kentering weer snel kan komen,  neem ik mee voor de toekomst.  Hopelijk moet het me niet teveel van pas komen.

Tot slot een dikke pluim aan de organisatoren.   Dat je dit kan organiseren voor € 6 per deelnemer is toch wel straf.  Ongetwijfeld kan de Moerbeekse joggingclub terugvallen op heel wat enthousiaste medewerkers die met een groot hart dit mooie loopevent mogelijk maken.  Chapeau!  De twee Reynaerttripels hebben achteraf ferm gesmaakt!  🙂

2 gedachten over “Bang saapje naar Wolvenloop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s