Van nu af aan…

De kogel is al enkele weken definitief door de kerk: op 5 april 2020 loop ik in Rotterdam mijn eerste marathon.   Na een teleurstellende halve eind september in Buggenhout – een vijftal minuten trager dan ik had gehoopt, met als enig flauw excuus de straffe wind – liep ik vier weken later in Gent mijn beste tijd op de halve marathon tot hiertoe.  Voor het eerst duik ik onder de 1u.50 en kon ik mijn tempo goed aanhouden in ideale weersomstandigheden.   Heerlijk was dat.  Ik geniet nog na…

HM Gent 2

Maar het verleden dat telt niet meer.  Ik kijk vooruit.  Uitgerekend op de dag dat Vlaanderens Mooiste wordt gereden zal ik samen met mijn bieken in Nederland vertoeven.  En niet alleen zij zal er zijn.  Onder de te verwachten 15 000 deelnemers zal ook ene Steven De Backer zijn opwachting maken.  Steven is mijn kozijn en heeft zich aangeboden om mijn mental coach te zijn tijdens mijn looptocht.  Hoe geweldig is dat zeg!  Een persoonlijke haas als het ware.  Ik voel me gezegend.

Niets zal aan het toeval overgelaten worden.  De inschrijving is al langer een feit, we boekten al een hotel voor twee dagen, er is wekelijks overleg met mijn personal coach Karine Van Hecke, ik graai links en rechts adviezen mee, zal zeker nog gespecialiseerd leesvoer verorberen, loop nog enkele voorbereidende wedstrijdjes, wil nog enkel kilootjes kwijt en toevallig maken Ann en ik in december zelfs nog een citytripje naar Rotterdam.  Een uitgesteld tripje dat in augustus door omstandigheden niet kon doorgaan.  Een gelegenheid dus ook om de buurt er al eens te verkennen.

Wat heeft nu de doorslag gegeven voor Rotterdam?  Vooral de combinatie van timing en sfeer.  Begin april is de kans groot dat de looptemperaturen gunstig zijn.   Bovendien is 5 april het begin van de paasvakantie.  Ik zal dus achteraf voldoende tijd hebben om te recupereren.   We blijven bovendien nog een dagje langer hangen in Rotterdam.   Ik kijk nu al uit naar het schransen aan het ontbijtbuffet de dag erna  😉
Maar vooral…Rotterdam heeft een geweldige reputatie op vlak van randanimatie.  Ik zie deze marathon in de eerste plaats als een grote sportieve uitdaging voor mezelf, maar daarnaast zal het ongetwijfeld ook een hele eer zijn om te mogen proeven van deze unieke sfeer.  Enfin, het zijn nog ruim 5 maanden, maar van nu af aan zal die marathon ongetwijfeld een enorme invloed hebben op wat er zich tussen mijn twee oren zal afspelen.  Ik kijk er zo enorm naar uit!

 

Sterker

Ik voel me goed.  Ik loop de laatste weken weer met dikke goesting en zonder kleine kwaaltjes.  De temperaturen worden stilletjes aan weer wat gunstiger voor mij.

Ik liep de Moerhofloop in Moerbeke (12,5 km) op 16 augustus en de Ballonloop in Sint-Niklaas op 8 september.  Dat waren goede voorbereidingswedstrijden voor de halve Bosmarathon in Buggenhout over twee weken.  Geen spectaculaire tijden.  Geen grote sprongen vooruit, maar wel ervaar ik dat ik precies sterker word.  Zowel op training als op wedstrijd ervaar ik geregeld dat mijn tweede deel sneller is dan mijn eerste.  Exemplarisch is de Ballonloop.  Eerste 5 km in meer dan 26′, laatste 5 km in minder dan 23′.  Toegegeven, bij aanvang van deze druk bezette loop is het moeilijk om door te lopen.  Maar toch, ik voel dat ik iets aan het opbouwen ben.  Ik vermoed zelfs dat ik nog nooit 5 kilometer zo snel liep sinds ik anderhalf jaar aan mijn nieuwe verslaving begonnen ben.   En dat in een wedstrijd van 10 kilometer.  Best tevreden hierover.
Wat een oudere verslaving betreft…ben jarenlang een ‘gelegenheidsroker’ geweest, wat betekende dat ik bij gelegenheden bij andere mensen om een sigaret ging schooien.  Soms maar enkele keren op een jaar.  Maar toch, ik deed het.  Wel, dat is intussen al meer dan twee jaar geleden en ik maak me sterk dat ik er nooit meer zal aankomen.

DSC04489

Mochten er nu ook nog enkele kilootjes afgaan, dan zet ik ongetwijfeld nog een stapje vooruit.  Naast het lopen geniet ik van nog meer dingen in het leven.  Eten en drinken dus ook.  Toch beloof ik mezelf hier nog een inspanning rond te doen.  Ik weet ook wel dat ik nooit een topatleet zal worden, maar ik wil wel graag op zoek gaan naar het beste van mezelf.

In elk geval versterkt het mijn vertrouwen voor de toekomst.  Ik wil de komende halve marathon goed onder de 1u.50 eindigen en ook hier proberen om de negatieve split toe te passen.  Een eerste deel op relatieve spaarmodus, om daarna te versnellen.  Op deze afstand heb ik tot hiertoe in deel twee enkel maar een terugval gekend.  Benieuwd of het me zal lukken.

En eerlijk…ik kondigde al enkele keren aan dat ik dit najaar een beslissing ging nemen richting marathon (voorjaar 2020), maar in mijn hoofd heb ik de klik al gemaakt naar die volgende uitdaging.  Het vertrouwen is er nu.  En ik broed op nog andere plannen ook.  Daar lees je wel nog over.  Maar eerst…over 2 weken al het goeds proberen bevestigen.

 

 

A man with a plan

Na de 25 kilometer van afgelopen zondag lijkt het voorjaar er precies op te zitten voor mij.  Dat gevoel heb ik. Die afspraak daar in Breendonk afgelopen zondag was mijn grootste uitdaging voor de eerste helft van het jaar, want nu de warmste maanden er aankomen weet ik dat ik sowieso zal inboeten aan capaciteit.

En nu?

Als ik geen nieuwe doelen stel, dan zou de motivatie wel eens wat durven verslappen.  En dat wil ik niet laten gebeuren.

Op lange termijn is het doel duidelijk.  In het voorjaar van 2020 graag een eerste marathon.  Willen we dat afspreken?  Ik vraag het in de eerste plaats  aan mijn lijf, want het hoofd heeft sowieso al beslist. Welke marathon maak ik later wel uit.  Rotterdam leek me prima.  Begin paasvakantie.  Als ik half kreupel eindig, heb ik nog wat vakantie voor de boeg om te herstellen.
Maar na mijn kennismaking met The Great Breweries, lijkt me deze locatie ook wel iets hebben om mijn debuut te maken.  Bovendien wordt het in de aanloop er naartoe wat langer licht, wat het trainen toch wel aangenamer maakt en meer ruimte laat om te plannen. Klinkt precies al als een halve beslissing…?!

Op middellange termijn – lees het najaar – wil ik sterker, sneller, constanter worden in het lopen van de halve marathon.   Doorlopen zonder terugval aan het eind.
Zou er graag – als het even kan mijnheer Merlijn – toch minimum een drietal lopen.  Heb nu toch de smaak goed te pakken.  Brugge, Buggenhout, Overmere bijvoorbeeld… om maar die te noemen.

Maar de komende maanden dan?  Wel, loopcoach Karine wil in elk geval op training mijn loopvolume opdrijven.  Wekelijks een lange duurloop op het programma en opklimmen naar 30 km nog voor de echter zomermaanden er zijn. Een wekelijkse interval komt er ook bij om zo mijn weerstand te verhogen.  De terugval die ik afgelopen zondag had wijst op nog een gebrek aan een stevige basisconditie.  Heel normaal gezien mijn voorgeschiedenis.  Ik mag dan al ruim een jaartje bezig zijn, toch rekent zij op 2 jaar voor je stevig genoeg in je schoenen staat.

Aanstaande zondag staat de stadsloop van Gent geprogrammeerd.  Daar begon het voor mij vorig jaar.  Het kriebelt serieus om er opnieuw te starten en te meten hoeveel progressie ik op een jaar gemaakt heb.
Laat dat dan misschien de start van ‘mijn zomerseizoen’ zijn, waarbij ik geregeld eens een wedstrijdje meepik van 10 à 15 km.  De Ballonloop begin september zie ik als het eind van dat seizoen.
Daartussen kan nog heel wat geprogrammeerd worden, o.a. enkele loopjes in eigen gemeente, maar dat leg ik nu nog niet vast.  Ik laat het afhangen van tijd en goesting.

En dat laatste, dat is nog altijd geen probleem.  Integendeel.  Ben gretiger als tevoren om mezelf uit te dagen om nog progressie te maken.  Dat is een sterke motivator.

Maar bovenal moet het nog altijd plezant blijven.

En of het nog plezant is!

The Great Breweries 25K

2u.15’56”

Zoveel tijd had ik nodig om voor het eerst in mijn nog steeds prille loopbaan 25 kilometer rond te maken en dat bij een ideaal loopweertje.

Dat deed ik in een tempo dat een pak hoger lag dan in mijn eerste loopwedstrijd van 10 kilometer, net geen jaar geleden.

En toch was ik in eerste instantie ontgoocheld.  Ik had gehoopt op 2u.10 en lange tijd was ik daar goed voor op weg.  Ik had me bij de start bewust niet willen vastbijten in het looptempo van de pacer.  Ik streefde een rustige start na, waarbij ik de  hartslag niet boven de 155 wou laten uitkomen.  En dat werkte de eerste zeven kilometer.  Daarna ging de  hartslag gestaag omhoog.  Niet meer dan normaal.
Ik was me niet bewust van tussentijden.  Wou daar niet mee bezig zijn.  Enkel focus op goed gevoel.  En dat gevoel kon ik aanhouden tot kilometer 17.  Op dat moment zag ik de pacer al een tijdje voor me en ik had de overtuiging dat ik mijn langzame inhaalrace succesvol zou afronden…mocht ik het tempo kunnen aanhouden hebben.

En dat lukte dus niet.  Na 18 kilometer was het vet zowat van de soep.  Of beter gezegd was het vat bijna af.  Ik moest mijn tempo laten zakken, mijn hartslag zakte eveneens en het vlaggetje met de 2u.10 aanduiding verdween langzaam maar zeker uit het zicht.

De laatste kilometers waren krasselen.  Puur op karakter.  De benen deden pijn.  Bij de laatste twee bevoorradingen hield ik zelfs even halt om de dorst te lessen en een stukje banaan binnen te murwen.  Het hoofd en het hart wilden harder, de benen zeiden: genoeg geweest.  Tal van lopers liepen me nog voorbij.  In de laatste 500 meter kreeg ik nog het gezelschap van mijn kozijn Steven.  Hij had een rustige aanloop genomen als voorbereiding op een trail van 50 km de week erna.  De laatste kilometers is hij beginnen versnellen, tempoloopje met mezelf als lokaas, als motivator.  Hij had me dus nog te pakken.  We hebben rustig keuvelend samen de finish overschreden aan de brouwerij van Duvel Moortgat.

20190512_100243

De ontgoocheling was er maar even.  Want The Great Breweries is een fantastische wedstrijd om aan deel te nemen.  Prima organisatie. Heel wat animatie, zowel aan de finish als onderweg.  Prachtig parcours, ruim deelnemersveld, amicale sfeer.  En een geweldige beloning aan de finish: heerlijke biertjes.  Wat wil een loper én bierliefhebber zoals mezelf nog meer?

Breendonk, ik keer in de toekomst heel graag terug!

Oh ja, thuisgekomen logde ik mijn Tom Tom in en wat bleek…4 persoonlijke records gelopen: 15 km, 10 mijl, 20 km en halve marathon.  Ontgoocheling?  Welke ontgoocheling?

Wat ik vandaag, een dag na de wedstrijd, nog als extra beloning overhoud,  is naast enige stramheid, vooral de motivatie om verder te bouwen aan mijn basisconditie om zo mezelf tegen het voorjaar 2020 klaar te stomen voor mijn eerste marathon.  En wie weet, kies ik daarvoor wel de setting van The Great Breweries.

Tot slot nog enkele woordjes van dank…

…aan allen die me de voorbije tijd gesteund hebben en het geduld hebben opgebracht om mijn loopverhalen te aanhoren

…aan Karine Van Hecke, personal coach en motivator, die me langzaam maar zeker klaarstoomt om beter te worden, rekening houdend met mijn mogelijkheden en doelen.

…Joke en Steven, voor het gezelschap.

 

 

 

Maart in mei

Overmorgen is het schoolfeest in De Zonnewijzer, mijn werkplek.  Zoals vele scholen vinden we dat mei of juni  de meest geschikte maanden zijn om de broodnodige centjes met een aantrekkelijk feestprogramma binnen te rijven.

Dat is een berekend risico en in ons Belgenlandje komt de klemtoon op risico te liggen.    De kans op prima temperaturen en een helder wolkendek is toch wel iets groter dan pakweg maart-april.
We pakken uit met het thema kermis en zagen het al helemaal voor ons: een heerlijk brandend zonnetje zou de ouders en de sympathisanten animeren bij koele drankjes en vettige snacks of gekoelde ijsjes.  Ze zouden genieten en blijven plakken, net als vorig jaar, terwijl de kinderen zich amuseren bij de diverse spelactiviteiten en aan de diverse kraampjes op de speelplaats.

Maar het is maart in mei en het weer ziet er niet goed uit het komende weekend.   Kil, stevige noordelijke wind, kans op buien…   Inderhaast hebben we ons feestprogramma gewijzigd en zowat alle activiteiten zullen nu binnen doorgaan.   We maken er hoe dan ook het beste van en over dat weer gaan we maar niet klagen zeker?  Of toch?  Het zal hoe dan ook wel ergens goed voor zijn.

 

Natuurlijk is het ergens goed voor!  Na de Wolvenloop in Wachtebeke begin april heb ik de eerste weken opnieuw rustig opgebouwd, maar de laatste weken werden de trainingen weer wat pittiger.  Ik heb al enkele lastige loopjes achter de rug.  En dat vooral op de momenten dat het zeer zonnig was en de temperatuur rond of boven de twintig graden uitkomt.  Dan krijg ik moeite om mijn hartslag laag te houden.
Wat was ik dan ook blij gisterenavond toen ik rond 21u. in een koel weertje een rustige training kon afwerken.   Ik voelde meteen toen ik vertrok dat het mijn weertje was.  Het was lopen met de handrem op (dag ervoor al tempo gelopen) en dat was wel eventjes geleden.

great breweries

Over ruim een week verleg ik mijn grenzen opnieuw.  Voor het eerst loop ik 25 kilometer.  Dit tijdens de Great Breweries Marathon.  Heel benieuwd wat dit zal geven.  Ik duim heel stiekem dat het nog eventjes maart mag blijven in mei.  En dan komt alles zeker goed, zo niet dan toch.

Mega Mooie Maasduinen

Eergisteren neergestreken in het landelijke Afferden, een dorpje gelegen in Nederlands Limburg, in het noordelijke deel van de provincie.

De Vertoeverij, zo heet het gezellige vakantiehuisje waar we verblijven, kijkt uit op het schitterende natuurgebied de Maasduinen.  En het is dus niet alleen zalig vertoeven in huis, maar zeker ook daarbuiten.

Gisteren stond een training van anderhalf uur op het programma.  Op basis van uitgestippelde wandelwegen vatte ik met veel zin mijn looptochtje aan, niet goed wetend wat me precies te wachten stond.  Al snel vond ik de paars gekleurde paaltjes van de Rivierduinenroute en de blauw geverfde paaltjes van de Broedersbosroute.  Wanneer ik ze combineerde, kwam ik aan min of meer de gewenste afstand…als ik me ten minste geen enkele keer zou vergissen.  Maar nee, dat gebeurde niet, want net als de fietspaden, zijn ook de wandelpaden hier ontzettend goed aangegeven.

De_Maasduinen_Afferden

Dit looptochtje werd met grote stip het mooiste looptochtje van het jaar en bij uitbreiding ook het mooiste sinds ik uit de startblokken ben geschoten vorig jaar: prachtige natuurlandschappen, heel wat dieren gespot, gevarieerde ondergronden, golvend parcours en nauwelijks een mens te zien.  Tegelijkertijd ook het traagste.  De ondergrond, soms mossig, vaak zanderig, waarbij mul duinenzand afgewisseld werd met iets vastere wandelpaden, was daar een belangrijke oorzaak van, maar ook omdat deze toerist zijn tripje geregeld onderbrak voor een foto of moest onderbreken voor natuurlijke of minder natuurlijke hindernissen.  En het moest ook nog eens een loopje in de lage hartslagzone zijn, wat geregeld niet lukte.  Je moet maar eens proberen joggend een duinenheuvel te beklimmen en tegelijk je hartslag laag houden.  Niet voor deze jongen weggelegd, al ben ik dit natuurlijk niet gewoon.

Wat dit loopje me geleerd heeft: trail is fun.  Ik heb me tot hiertoe steeds gefocust op stratenlopen, maar ik sluit zeker niet uit dat ik in de toekomst ook af en toe eens zal variëren.  In die zin zegt de Abdijentocht van 30 mei me wel iets.  Lopen tussen Tongerlo en Averbode.  En daarna een heerlijk plaatselijk biertje.  Ja toch!?
Maar laat ons eerst die 25 km van 12 mei tot een goed eind brengen.  Nog 4 weken.  Dat betekent dat de zwaarste trainingsweken er zitten aan te komen.  Benieuwd hoe ik dit zal verteren.

Koen Naert prijkt op de voorpagina van de Runner’s World van april.  Het tijdschrift ligt hier voor me op de salontafel.  Ik neem het graag ter hand op zoek naar herkenning, naar leuke weetjes, ….De sprekende titel bij zijn foto: ‘Liefde voor lopen’.   Ik kan er mij steeds meer en meer bij voorstellen.